|
|
stof tot stof, stof tot nadenke:
'n stowwerige gegriffel
|
Die middernagtelike gerammel van 'n rustelose koppie. Twee breinselle bots en woordkluise breek oop.
Soli Deo Gloria!
|
Met dank aan God drie-enig vir al die seëninge wat Hy so mildelik en onverdiend op ons uitstort!
|
| | | |
|
Tydens ‘n artikel-onderhoud met ‘n kunstenaar het ‘n kollega die idee van ‘n granietmens na vore gebring. Op daardie dag het ons saam met die persoon rondom ‘n granietkombuistafel sit en gesels. Hy het my daarna gevra om my ervarings van die openbare lewe daarby in te weef. Deur verder ook ander openbare figure waar te neem en hulle gedagtes te toets daaroor, en dié insigte met my kollega se, en my eie belewenisse saam te voeg, het die stuk, “Graniet” ontstaan.
Graniet
Min mense sal werklik begryp hoeveel kritiek, hetsy positief of negatief, ‘n mens jouself voor inlaat as jy om welke rede ookal, ‘n openbare loopbaan voer. Die kritiek word soms later selfs skinderstories. Dit is verstommend hoeveel ‘n mens van jouself leer wat jy self nie eers van jouself geweet het nie. Luister bloot na al die dinge wat agter die verhoog gesê, of op die agterblaaie van publikasies geskryf word. Dinge wat half waar, onwaar, of blatant smerig is, word as waarheid voorgestel en die persoon wat sy lewe wy aan sy gehoor, die wat wil vermaak word of genees wil word, word die teiken van los tonge.
Die deursnit kunstenaar leer, jammerlik tog, soms later om die dinge te ignoreer, en so ook die positiewe daarin mis te kyk. Dan raak die leiding wat die Gees wat dikwels deur middel van ander mense se insigte gelewer word, verlore. Bloot omdat die vermoë om te onderskei tussen insette wat bedoel is om te lei, en blote gerugte verlore gegaan het.
‘n Ware geballanseerde kunstenaar sal, ideaal gesproke, wees soos ‘n granietblad. Afgunstige kritiek en jaloerse uitlating sal soos ‘n enkele traan wat drup, bloot oor die harde oppervlak rol en uiteindelik afval, vloer toe. Hierdie trane laat wel soms ‘n spoortjie, en daardie spoortjie kan dan dien as herhindering om ook met opregte bedoelings die bron daarvan, met ‘n omgee te bejeen en ook vir die persoon of instansie, op jou knieë te gaan. Sommige traanspoortjies is so yl, dat dit spoedig verdwyn. Dan was dit maar bloot net nog ‘n insident wat nie werd was om kennis van te neem of seer oor te kry nie.
|
|
Daar is dan ook dié trane wat soms op die blad val, die wat geïnspireerde trane is, gelewer deur ‘n persoon gehoorsaam aan sy roeping om sy Vader te dien en daarmee saam in gehoorsaamheid aan Hom, ook Sy boodskap oor te dra. Hierdie trane word toegelaat om te versprei oor die granietblad, om dié plekke waar die glans daarvan al verdof het, te polleer, en uiteindelik aan die hele blad ‘n spieëlgladde voorkoms te gee. Die kunstenaar word dan, deur hierdie insette as kosbaar te bewaar en ag daarop te slaan, ‘n spieël waarin die gehoor hulself kan sien, waarin hul hulself beter kan leer ken, en waarin daar tot heil van beide kunstenaar en gehoor, ‘n diep verrykkingsproses plaasgevind het. Dan kan die kunstenaar maar net in nederigheid voor sy Skepper se voete kniel, en ook vir hierdie trane wat oor hom moes vloei, dankie sê: Dankie dat hierdie trane kon maak dat ek aan ander hoop kon spieël, maar ook dankie dat hierdie trane my gepolleer het om blinker te kan weerkaats.
Derhalwe vereis elke inset wat gemaak word in my lewe, jou lewe, die oordeelsvermoë om te onderskei tussen die tipes insette en kritiek, asook die wysheid om die, dikwels kosbare, brokkies, aan te wend soos wat dit beskik was. Moet dus nie as jy op ‘n volgende geleentheid kritiek ontvang, oombliklik ‘n oordeel terugwerp nie, maar vra die wysheid om te onderskei. Daardie kritiek mag dalk net die verhoring wees op daardie desperate gebed waarin jy moedeloos jou Vader gesmeek het om ‘n antwoord. Dalk net daardie onbrekende stukkie van die antwoord-legkaart wat tot nou toe nog, ‘n vraag in jou lewe was.
.
|